Hieronder leest u mijn 1e bijdrage (in moderne tijd ook wel column genoemd) voor de vernieuwde website van VV Middelstum. Nu is het niet gebruikelijk om direct over jezelf te schrijven. Toch heb ik gemeend, dat juist wel te doen. Dan hebben we dat nl. gehad en kan ik de volgende keer daar niet op terugvallen.

Come-back
Soms zijn het nostalgische dingen, die je met beide benen op de grond terugzetten. Soms lijkt de tijd niet te hebben stil gestaan. Soms is het hedendaagse verlangen groter, dan de werkelijkheid van 20 jaar geleden.
Oftewel…..ik ben begonnen aan m’n come-back, maar word telkenmale teruggeworpen in de tijd. Ik doe niks anders, dan vergelijken. Nu is dat vergelijken wel logisch, als je kijkt naar mijn huidige fysiek. De gemiddelde tuinhek draait soepeler dan mijn knieën, mijn heupen zitten even vast als de schroeven van de Titanic, de spieren kraken harder dan een pas gespleten kokosnoot en het lichaam beweegt als een in de groeispurt zittende puber. Maar één ding is hetzelfde gebleven: het lezen van het spelletje……..

Al mijn hele (!?) carrière ben ik er onvoorwaardelijk van overtuigd, dat ik tactisch bovengemiddeld geschoold ben. Geen enkele trainer heeft mij kunnen overtuigen van zijn (vooral) theoretische kennis. Hij zal best die kennis gehad hebben, maar heeft dat in ieder geval niet kunnen overbrengen. Ook in het huidige amateurvoetbal vind ik, dat  de rol van trainers hierin schromelijk wordt overschat. Ik lees wel eens van die tactische prietpraat in de Ommelander of het Dagblad: “de verdediging stond niet goed, we begonnen niet scherp, of we kwamen een mannetje op het middenveld tekort”. Hou toch op zeg! Je bent toch gewoon met elf man begonnen? Of zat er nog iemand op de WC te poepen? En iedereen had toch een linker- en rechterschoen aan? Nee, de huidige groep voetbaltrainers moet een klein beetje amateurpsycholoog zijn en de gave hebben goed met mensen te kunnen omgaan. Als je daarnaast ook nog wat leuke oefenstof kunt bieden, dan ben je al snel de gevierde man. Besef wel dat dit vaak maximaal 3 jaar duurt!!! Daarna moet je weer verkassen.

Goed, nu terug naar mijn come-back. In 2002 speelde ik mijn laatste echte competitiewedstrijd. Met het toenmalige 5e elftal had aanvoerder Piet Koopman een rol als wisselspeler omgezet tot basisspeler. En wel 90 minuten sleuren als spits. Ook toen had ik al de conditie van het bekende dood paard en was de rechterheup even buigzaam als de gemiddelde Eredivisiescheidsrechter. Uit tegen Holwierde 4 ging het Kats Mis. Het lichaam was gebroken…, ik was op….., leeggespeeld. Met pijn in het hart (maar vooral de heup) hing ik mijn voetbalschoenen aan de wilgen. 1x per jaar werden ze opgepoetst voor het Hutspottoernooi, maar ook daar werd ik als scheidsrechter meer gewaardeerd, dan als speler. Een lijdzaam einde als actief speler lag in het verschiet.

In 2004 kreeg ik een porseleinen heup en leek voetbal verder weg dan ooit. “U  wordt ten strengste afgeraden deel te nemen aan contactsporten”; was de boodschap van de orthopeed. Waarschijnlijk werd mij deze boodschap medegedeeld op het moment, dat de anesthesist zijn verdovingsspuit uit mijn rug trok, want de lokroep van het voetbalveld was niet tegen te houden. Ook al heeft het nog wel een tijdje geduurd, maar in 2009 begon een voorzichtige terugkeer en uiteindelijk resulteerde dit in een wisselbeurt van 10 minuten tegen ZEC 2. Een onbeschrijflijk gevoel. Niet zozeer die 3 balcontacten, maar meer de sensatie van alles wat er zich in en om de kleedkamer afspeelde. Ik besloot de lijn van trainen door te zetten, maar het voorzitterschap en mijn werk stonden een echte come-back in de weg.

Het Onderdendam-toernooi van dit jaar bleek de echte ommekeer. Als team presteerden we ondermaats en mijn eigen prestatie mag gerust de voornaam “wan’ hebben. Toch was het randgebeuren dermate indrukwekkend, dat ik mij met ingang van het nieuwe seizoen aangemeld heb als volwaardig 4e-elftalspeler. Na 4 trainingen en 1 invalbeurtje van 5 minuten bij Meedhuizen, begon het echte grote werk in een thuiswedstrijd tegen Appingedam 2. Na krap een half uur spelen, viel Ron Slager geblesseerd uit en mocht ik opdraven. Bankzitters Kramer en Pieterman hadden waarschijnlijk net even iets anders te doen en kon ik mijn (grensrechter)vlag inruilen voor de spitspositie. 2x een kwartier ballen en de enorme druk op mijn schouders van bolstaande verwachtingen, was waarschijnlijk te veel voor het broze lichaam, want na dit half uurtje kon ik nog net ref. Zomer de hand schudden en ging gebukt (niet van de druk, maar door acute spit) naar de kleedkamer. De uiteindelijke 9-0 nederlaag en het onverdiende biertje hebben mij niet doen breken. Ik ga door!!! Mijn come-back is gestart. Jullie zijn nog niet van me af!!

Eric Boskamp